In this Labyrinth…

Από το ιστολόγιο «αρχιτεκτονική αντίστιξη»

Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός υπονοεί την εύρεση του φανταστικού στο βάθος του πραγματικού. Η αρχιτεκτονική αποτελεί έναν "καθρέφτη" της πραγματικότητας μόνο στο μέτρο που κάνει τα πράγματα να στέκουν ανάγλυφα μακριά από τους εαυτούς τους, καθώς και στο μέτρο που τους δίνει νέες διαστάσεις, σαν μια "μηχανή" η οποία επεκτείνει τον κόσμο αλλά και τον περιορίζει, τον κάνει πιο πληθωρικό και τον θρυμματίζει.Κι ακόμα, καθιστά τις σημασίες του πιο ποικιλόμορφες αλλά και προτείνει μια συγκεκριμένη "ανάγνωση" αυτής της ποικιλομορφίας, έχοντας διαρθρώσει τις διάφορες σημασίες σε σχέσεις συγκεκριμένων σημείων. . .

Ο λαβύρινθος δεν παρουσιάζεται στην αρχιτεκτονική ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δράσης κατά μήκος μιας σταθερής πορείας, αλλά ως αναζήτηση του πυρήνα, του "κρυφού κέντρου", κοντά στο οποίο τα αντίθετα φανερώνονται ως ισοδύναμα και αναμειγνυόμενα, τα μεμονωμένα στοιχεία ακυρώνονται από τα αντίθετά τους, ενώ και τα δύο ουδετεροποιούνται και μαζί γίνονται ομογενή.

Η απεικόνιση και η αξιολόγηση του φυσικού χώρου "ολοκληρώνουν" έναν πλήρη κόσμο, μια "οικουμενικότητα", αφού τα πάντα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο λεπτομερειακών και εξαντλητικών απεικονίσεων, που δεν αφήνουν τίποτα αμφίβολο ή επαμφοτερίζον, ενώ ταυτόχρονα παρουσιάζονται άμεσα ενσωματωμένες στην αφήγηση, ως αναπόσπαστα τμήματα της αρχιτεκτονικής. Η αρχιτεκτονική, όπως και η πραγματικότητα, είναι ένας λαβύρινθος, σχεδιασμένος από τους ανθρώπους, προορισμένος να αποκρυπτογραφηθεί από τους ανθρώπους.

The labyrinth does not only instill fear in me, but also a kind of hope. Because if the world is nothing but chaos, we are lost, but if it is a labyrinth, then there is still hope.

Ο λαβύρινθος όχι μόνον ενσταλάζει το φόβο σ΄ εμέ, αλλά κι ένα είδος ελπίδας. Επειδή, αν ο κόσμος δεν είναι παρά χάος, χανόμαστε, αλλά εάν είναι ένας λαβύρινθος, υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Borges

Στο σημείο αυτό, οφείλω να διευκρινίσω πως δεν θέτω τον "λαβύρινθο" ως ένα φορμαλιστικό σχέδιο, αλλά ως περίπλοκο αρχέτυπο οργάνωσης, το οποίο δομεί και αποδομεί τη ζωή και τον χώρο σε ένα γενετικό και οικουμενικό πρότυπο. Υπάρχει, ασφαλώς, ο πραγματικός λαβύρινθος της ζωής, που συντίθεται από εικόνες και λέξεις και, από την άλλη -σε επίπεδο συμβολικής αναγνωσιμότητας-, ο λαβύρινθος ως διαχρονική αξία, λειτουργία, έννοια και έκφραση.

Ο αρχιτεκτονημένος χώρος λειτουργεί ως φορέας νοημάτων και καταλύτης της πραγματικότητας. Κι εδώ τίθεται το πρόβλημα της ανθρώπινης υπόστασης, που είναι ο "ορισμένος χώρος". Ο ορισμός του χώρου είναι περισσότερο ένα μέσο παρά ένας σκοπός. Ένα περιβάλλον γίνεται αντιληπτό μόνο όταν ο άνθρωπος έχει συνείδηση των φυσικών ορίων του ή όταν βιώνει τον οπτικό του περιορισμό.

Μια τέτοια ανάλυση όμως, προωθεί μια γενίκευση της ύπαρξης ενός χωρικού μοντέλου, που εμπεριέχει τις έννοιες του οικουμενικού, του συγκεκριμένου και του απόλυτου. Αντίθετα, ο άνθρωπος είναι κάτι το ευέλικτο: απλώνει τα χέρια του, κινείται, πηδάει και στριφογυρίζει στο χώρο. το περίγραμμα που ορίζεται από την κίνηση και την ανάπτυξή του είναι ένας ελαστικός όγκος κενού.

Με την έννοια αυτή, η αναζήτηση του ευέλικτου χώρου τοποθετείται κάπου ανάμεσα στα όρια του φυσικού χώρου και αυτού που ορίζεται οπτικά. Για μένα, αυτό που πραγματικά μετρά για έναν χώρο είναι το "άπειρο" του φυσικού ορισμού και όχι απαραίτητα η φυσική του ελαστικότητα. Εξάλλου, σε επίπεδο εννοιολογικής συνέχειας, το αίσθημα της οπτικής ακολουθίας είναι υποκειμενικό: συνεχώς ανανεώνεται και συνεχώς μένει ατελείωτο. Η μόνη απαρέγκλιτη, έντιμη οδός. Να μην έχεις καμιά εξοφλημένη απαίτηση. Να μην παραδέχεσαι όριο κατά καμία έννοια. Ούτε καν προς την κατεύθυνση του απείρου. Να μη σταματάς ποτέ στα φαινομενικά όρια. Ένα παραμυθένιο αδύνατο...

ΠΗΓΗ : http://architecturecomposition.blogspot.gr