Εφτά ποτάμια...

Γιάννης Χαρούλης

Εφτά ποτάμια σμίξαν και τρεις καημοί
κι είπανε να μερώσουνε μια στιγμή 
οι θάλασσες κοπάσαν κι οι στεναγμοί 
εννιά σπαθιά γυμνώσανε στην γραμμή

Η άνοιξη μαυλίστρα για να διαβεί

κοιτάξτε χωριανοί μου τι θα συμβεί

τα πάθη σα σαρκώσω του ραβή

εκείνος ο μπροστάρης κι εμείς στραβοί.

Ήλιε μου στρατολάτη ταξιδευτή

που μούδωσες τη χάρη του γητευτή

που ο άνθρωπος γυρεύει για να γευτεί

απ΄το ζεστό μου αίμα να γιατρευτεί.

Η μεγαλοβδομάδα κόρη ξανθή

μύρωσε το χωριό μας και ροδανθή

που τρώει το θεό του για να χαθεί

κι ίσως με το χαμό του ν΄ αναστηθεί.

Στης άνοιξης τον κόρφο τον ζηλευτό

μυριόχρωμο γιορτάνι το σερπετό

φαρμάκω το φαρμάκι στον αετό

για να πετάξει εκείνος, όσ΄ είν΄ γραφτό.

Πέρνα περαματάρη τον ποταμό

πάρε κι εμε  μαζί  στο μισεμό

κι εκεί στον καταρράκτη και τον γκρεμό

θα μάθω  του σύμπαντου το λυτρωμό.

Στίχοι - μουσική : Δημήτρης Αποστολάκης