Σ΄ ευχαριστώ κι αντίο καρκίνε...

ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑ ΤΙΠΟΤΑ. 
ΕΧΩ ΔΟΥΛΕΙΕΣ. 
ΕΧΩ ΝΑ ΣΒΗΣΩ ΚΕΡΑΚΙΑ. 
ΝΑ ΧΟΡΕΨΩ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ. 
ΕΧΩ ΝΑ ΚΛΑΨΩ. 
ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΕΤΣΙ. 
ΓΙΑ ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ  ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. 
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΛΑΘΟΣ ΓΚΟΜΕΝΟ, 
ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΤΟ ΔΑΧΤΥΛΑΚΙ ΤΟΥ ΠΟΔΙΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟ ΚΟΠΑΝΑΣ.

Καρκίνος. Λέξη. Έχεις καρκίνο. Διάγνωση. Κάνει κρύο από μέσα προς τα έξω. Να παλέψω. Κάτσε να πάρω μια ανάσα και θα παλέψω. Κλαίνε. Φίλοι, συγγενείς, όλοι κλαίνε. Δεν πεθαίνω ρε παιδιά! Ρε παιδιά... πεθαίνω; Το νοσοκομείο απ' έξω φαίνεται μικρό. Από μέσα πελώριο. Και πάλι, δεν με χωράει. Τραγουδάω το Little Green Bag, δεν ξέρω γιατί. Τραγουδάω και κάνω τα τελευταία μου βήματα με δύο στήθη. Να ξυπνήσω. Να ξυπνήσω και να έχει φύγει από πάνω μου. Φταίω. Το τσιγάρο με κάπνισε, το ποτό με ήπιε, η δουλειά με δούλεψε κι η καρδιά - η μεγάλη καρδιά - μαύρισε, έσκασε και χύθηκε παντού.

Η συνέχεια στο ιστολόγιο Harddog