ΟΙ ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ

Ο άνθρωπος από τα αρχαία χρόνια είχε στην κατοχή του ζώα. Άλλοτε για τις δουλειές του, άλλοτε για συντροφιά. Το πόσο όμως σέβεται και αγαπά τα ζώα, μπορεί να αμφισβητηθεί συχνά. Ας προσπαθήσουμε να τα δούμε, μέσα από μία διαφορετική σκοπιά… Είναι συγκάτοικοί μας στον πλανήτη ΓΗ.

Η 24^η Απριλίου είναι η ημέρα κατά των πειραμάτων σε ζώα. Μία θλιβερή ημέρα, που θα ήθελα να μας κάνει να αναλογιστούμε την έλλειψη σεβασμού απέναντι στους συγκατοίκους μας στον πλανήτη αυτό. Ένα πλανήτη που πρέπει να μοιραζόμαστε με όλα τα πλάσματα της Δημιουργίας, δίχως να θεωρούμε πως είμαστε τα αφεντικά όλων τους! Το άρθρο που ακολουθεί αναφέρει τις ιδιαίτερες δυνάμεις κάποιων ζώων, για να αποδείξουμε πως πρέπει να αναθεωρήσουμε τις τακτικές μας. Ας δούμε λίγο όμως τι λένε για τα πειράματα οργανώσεις, αλλά και άνθρωποι με ευαισθησία…

Δείτε περισσότερες λεπτομέρειες στην Greenpeace

Τα ζώα ως μέτρο του ανθρώπου

Ας αφήσουμε κατά μέρος το παλαιό «φιλοσοφικό» πρόβλημα αν τα ζώα έχουν ψυχή (το ίδιο ερώτημα είχε άλλωστε τεθεί και για τους ανθρώπους με χρώμα διαφορετικό από το δικό μας), γιατί κινδυνεύει να μας οδηγήσει στο πολύ γλιστερό πρόβλημα τι είναι η ψυχή. Είναι κάτι άλλο ή κάτι περισσότερο από τον υποθετικό φορέα κάποιων λειτουργιών;

Για να γυρίσουμε στα ζώα, το σωστό ερώτημα θα ήταν αν και αυτά έχουν κάποιες από τις λειτουργίες αυτές. Οι άμεσες εμπειρίες μας που επιβεβαιώνονται από επιστημονικές έρευνες δεν επιτρέπουν καμιά αμφιβολία για την καταφατική απάντηση, άσχετα αν τη συνοδεύουν με κάποιες διαφοροποιήσεις: αρχίζοντας από μονοκύτταρους οργανισμούς και φθάνοντας στα σπονδυλωτά ζώα με κορύφωμα τους ανθρωποειδείς πιθήκους και, τελικά, τον άνθρωπο, διαπιστώνεται μια σταδιακή αύξηση των λειτουργιών αυτών.

Στις κάπως πιο αναπτυγμένες μορφές ζωής (για τις κατώτερες, ακόμα και η έρευνα είναι δύσκολη ή αδύνατη), οι ζωντανοί οργανισμοί, ζώα και όχι μόνον άνθρωποι, έχουν και αισθήσεις και νευρικό σύστημα, ακόμα και κάποιες νοητικές λειτουργίες εμφανίζουν: βλέπουν, ακούν, μυρίζονται, αλλά και πονάνε, αναγνωρίζουν και καταλαβαίνουν αφού μπορούν να λύσουν μερικά απλά προβλήματα (π.χ. να ανοίξουν μια πόρτα που τα χωρίζει από την τροφή).

Μετρήσεις επιτρέπουν το συμπέρασμα ότι η νοημοσύνη των μεγάλων πιθήκων δεν είναι χαμηλότερη από τη νοημοσύνη ενός βρέφους. Αλλά το σύστημα των κανόνων και των αξιών μέσα στο οποίο ζούμε είναι ανθρωποκεντρικό, φτιαγμένο από εμάς τους ανθρώπους για εμάς τους ανθρώπους. Τα ζώα, όλα τα ζώα, κατατάσσονται αυτομάτως στην κατηγορία των αντικειμένων, σαν πράγματα, ενώ μοναδικό υποκείμενο παραμένει ο άνθρωπος. Μόνον σ’ αυτόν αναγνωρίζονται δικαιώματα και υποχρεώσεις, πάντα απέναντι άλλων ανθρώπων – τα πράγματα και τα ζώα δεν είναι παρά σημεία αναφοράς των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων.

Μικρή, αλλά χαρακτηριστική συνέπεια αυτού του ανθρωποκεντρισμού είναι η νομική αδυναμία, στο δίκαιό μας, να αφήσει κανείς κάποιο κληροδότημα σε ένα αγαπημένο του ζώο συντροφιάς (αλλού, κάποιοι έμμεσοι τρόποι υπάρχουν). Είναι όμως γνωστό και γενικά παραδεκτό ότι οι κανόνες του δικαίου δεν είναι το μοναδικό σύστημα κανόνων που ρυθμίζει τη ζωή μας. Παράλληλα προς αυτό υπάρχει και ένα σύστημα κανόνων ηθικής, αυξημένης ευαισθησίας, άγραφο, χωρίς κρατικές κυρώσεις για την ενδεχόμενη παράβασή του, αλλά με το κύρος που του δίνει η κοινωνική καθιέρωση και η κοινωνική αποδοκιμασία των παραβάσεών του. Σ’ αυτές τις υποχρεώσεις εντάσσεται και η υποχρέωση του ανθρώπου να συμπεριφέρεται με ευαισθησία στα ζώα.

Έτσι, τα ζώα μπορεί να μην έχουν δικαιώματα με την τεχνική-νομική έννοια, αλλά έχουν κάτι που είναι ίσως περισσότερο: είναι μέτρο της ποιότητας των ανθρώπων.

(Πειραματική απόδειξη: θα θέλατε ως γαμπρό σας ή και ως υπάλληλό σας έναν άνθρωπο που διασκεδάζει βασανίζοντας τα ζώα;)

Βέβαια, αυτή η ηθική «υποχρέωση» ευαίσθητης συμπεριφοράς προς τα ζώα υποβάλλεται σε δύο κρίσιμους περιορισμούς, μάλλον σε δύο δοκιμασίες, θα έπρεπε να πούμε:

O πρώτος οφείλεται στο γεγονός ότι, κατά μια τάξη των πραγμάτων που φαίνεται και ίσως είναι φυσική, τα ζώα χρησιμοποιούνται ως τροφή από τον άνθρωπο. Μπορεί αυτή η φυσική τάξη να αμφισβητηθεί: οι άνθρωποι θα μπορούσαν να είναι φυτοφάγοι χωρίς βλάβη, ίσως και με ωφέλεια για την υγεία τους – γεγονός πάντως είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι ο μόνος σαρκοβόρος ζωικός οργανισμός και η εικόνα ζώων που τρέφονται με άλλα ζώα δίνει στο φαινόμενο μια «φυσικότητα», που απλώς δεν έχει ανατραπεί από κάποια πολιτιστική αποδοκιμασία αυτής της διατροφής.

Οπότε προβάλλει η αντίρρηση: περίεργη ευαισθησία, περίεργος σεβασμός προς κάποια κατηγορία ζώντων οργανισμών που πρόκειται να τα σκοτώσεις για να τα φας, συχνά μάλιστα τα εκτρέφεις για τον σκοπό αυτόν!

H δεύτερη δοκιμασία του κανόνα της ευαίσθητης συμπεριφοράς προς τα ζώα είναι ακόμη σοβαρότερη, γιατί δεν οφείλεται σε κάποια «φυσική ανάγκη», αλλά στην πολιτιστικά προσδιοριζόμενη επιθυμία επιστημονικών πειραμάτων σε ζώα: αίτια ασθενειών, θεραπευτικές μέθοδοι, καινούργια φάρμακα – η διαπίστωσή τους και η διαπίστωση της αποτελεσματικότητάς τους (ή τυχόν παρενεργειών) γίνονται με πειράματα σε ζώα που τους προκαλούν και πόνο και ασθένειες και θάνατο. Άλλος τρόπος δεν φαίνεται να υπάρχει (εκτός από πειράματα σε ανθρώπους…) και μια γενική απαγόρευση των πειραμάτων σε ζώα (αν θεσπιζόταν και γινόταν σεβαστή σε παγκόσμια κλίμακα) θα ισοδυναμούσε με σταμάτημα των ερευνών στον τομέα της ιατρικής.

Εδώ, ο ανθρωποκεντρισμός είναι μια επιλογή εις βάρος των ζώων υπέρ των ανθρώπων.Παρ’ όλα αυτά, η ευαισθησία προς τα ζώα μπορεί να εκδηλωθεί με τη μέριμνα για τον περιορισμό των κακών που προκαλεί η κυρίαρχη θέση του ανθρώπου.

Στον τομέα της διατροφής, η μέριμνα αυτή μπορεί να αποβλέπει κυρίως στις συνθήκες της μεταφοράς των ζώων στους τόπους της θανάτωσής τους (συνθήκες που συχνά είναι εξαιρετικά σκληρές), αλλά και στην ίδια τη θανάτωση, που μπορεί να γίνεται με μεθόδους χωρίς σκληρότητα, περίπου ευθανασίας.

Στον τομέα των επιστημονικών πειραμάτων μπορούν να λαμβάνονται ανάλογες μέριμνες για τον περιορισμό του πόνου και, επιπλέον, τα πειράματα να μη γίνονται παρά όταν είναι πραγματικά αναγκαία.

Σχετικά, έχουν επιγραμματικά διατυπωθεί τρεις αρχές που πρέπει να διέπουν κάθε πειραματισμό σε ζώα: αντικατάσταση των σπονδυλωτών πειραματόζωων με κατώτερους οργανισμούς, μείωση των πειραμάτων στο ελάχιστο όριο που εξασφαλίζει τη στατιστική αξιοπιστία, βελτίωση των πειραματικών μεθόδων κυρίως με τη χρήση αναλγητικών (στα αγγλικά οι αρχές αυτές είναι γνωστές ως τα 3R: Replacement, Reduction, Refinement).

Ευτυχώς, το όλο θέμα της συμπεριφοράς προς τα ζώα δεν παραπέμπεται μόνο στην ηθική ευαισθησία του καθενός. Ένα πλέγμα κανόνων δικαίου έχει αναπτυχθεί στο θέμα αυτό, τόσο σε εθνικό επίπεδο όσο και σε επίπεδο διεθνές. Οι κανόνες αυτοί προβαίνουν σε χρήσιμες διακρίσεις (π.χ. ζώα συντροφιάς, ζώα εργασίας και εκτρεφόμενα ζώα) και φθάνουν σε ρυθμίσεις αξιέπαινα λεπτομερειακές. Αξίζει να μνημονευθούν – για πολλούς λόγους, αλλά και γιατί από πολλούς αγνοούνται: ένας γενικός ελληνικός νόμος για την προστασία των ζώων και πολλοί νόμοι που κυρώνουν ευρωπαϊκές συμβάσεις για την προστασία των ζώων κατά τις διεθνείς μεταφορές, για την προστασία των ζώων και την εκτροφή και για την προστασία των προς σφαγή ζώων ή για την προστασία των σπονδυλωτών ζώων που χρησιμοποιούνται για πειραματικούς ή άλλους επιστημονικούς σκοπούς, καθώς και ευρωπαϊκές οδηγίες για την προστασία των ζώων κατά τη μεταφορά τους.

Το νομικό πλαίσιο φαίνεται ικανοποιητικό και σταθερά συμπληρώνεται. Το ζήτημα είναι ποιος θα φροντίσει για την εφαρμογή και την τήρησή του και μάλιστα όταν συχνά αυτό συνεπάγεται έξοδα. Τα ζώα ούτε δικαιώματα έχουν ούτε ψήφο, ενώ οι άνθρωποι που θα έπρεπε να τηρούν αυτούς τους νόμους και αδιαφορία έχουν αλλά και συμφέροντα αντίθετα προς την τήρησή τους, επιπλέον δε έχουν και χρήματα και ψήφο που συχνά παρακινούν τις αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες ή τους πολιτικούς προϊσταμένους τους σε παραλείψεις παρεμβάσεων (και επιβολής κυρώσεων…) που θα όφειλαν να κάνουν. Και τότε είναι η ώρα κινητοποίησης των ιδιωτικών ανθρωπίνων ευαισθησιών που πρέπει να πιέζουν για την τήρηση των νόμων: η συμπεριφορά μας απέναντι στα ζώα είναι μέτρο της δικής μας ηθικής ποιότητας.

Γεώργιος Kουμάντος – Εφημερίδα «Καθημερινή» 11-7-2004

Ζώα με περίεργες δυνάμεις

Ο άνθρωπος μεγάλωσε συντροφιά με τα υπόλοιπα πλάσματα της Δημιουργίας. Τα ζώα, τα φυτά και τα ορυκτά, συμπορεύονταν κοντά του, στο διάβα των αιώνων και των χιλιετηρίδων. Ωστόσο, η σύνδεσή του με τα ζώα ήταν ανέκαθεν πιο στενή. Ίσως γιατί μπορούσε να δεχθεί τη φιλία τους, τη συνεργασία τους, αλλά και το φαγητό του από αυτά.

Εκείνο που δεν αντιλήφθηκε πολλές φορές, όμως, και δεν αντιλαμβάνεται συχνά ακόμη και σήμερα, είναι πως τα ζώα έχουν ιδιαίτερες ικανότητες, και ένα ευαίσθητο τρόπο αντίληψης της ζωής. Πολύ λιγότερο δεσμευμένα από τις πέντε αισθήσεις που μας κυβερνούν, είναι δεκτικά σε ψυχικά και παραψυχικά φαινόμενα. 

Προαισθάνονται την επιστροφή κάποιου στο σπίτι, τον θάνατο ενός μέλους που είναι μακριά, τον σεισμό πριν εκδηλωθεί. Αλλά και μεταξύ αυτών, πολλές είναι οι διαφορές. Άλλο σκυλί θα τρέξει μακριά να σώσει το αφεντικό του που κινδυνεύει, χωρίς να γνωρίζει εκ των προτέρων τον τόπο που βρίσκεται, ενώ άλλο θα αδιαφορήσει. Θεωρούμε συχνά πως είναι άλογα όντα, ωστόσο, έχουν ατομικότητα, έχουν ψυχή και αισθήσεις που αγνοούμε ή θέλουμε να αγνοούμε.

Μελετητές της συμπεριφοράς των ζώων, έχουν διαπιστώσει πολλά φαινόμενα. Οι ερευνητές αυτοί, έχοντας ανοικτό μυαλό, δεν διστάζουν να καταγράψουν αρκετά παραδείγματα που τους έχουν εντυπωσιάσει.

Ένα από τα εντυπωσιακότερα θηλαστικά, είναι το δελφίνι. Πόσες φορές έχουμε ιστορίες που σώζουν ανθρώπους, βοηθούν ναυτικούς και καράβια; Γιατί από τα αρχαία χρόνια, το δελφίνι ήταν ιδιαίτερα σεβαστό και μάλιστα προκαλούσε την εκτίμηση των ανθρώπων;

 

Το ζεύγος των ερευνητών Γκάντις, τονίζουν στο βιβλίο τους «Ο παράξενος κόσμος των ζώων», πως υποβάλλουμε τα ζώα σε τεστ νοημοσύνης, με βάση τα ανθρώπινα δεδομένα. Αυτό είναι εντελώς άτοπο και κουτό. Καθώς ζουν σε διαφορετικές συνθήκες, έχουν διαφορετικές ανάγκες από εμάς, χρειάζονται διαφορετικές ικανότητες. Επομένως, το να τα κρίνουμε με τα ανθρώπινα δεδομένα, δεν έχει να μας προσφέρει κάτι.

Στο βιβλίο τους «Πιο έξυπνα κι από τον άνθρωπο» οι σουηδοί ερευνητές Κ. Φιχτέλιους και Σ. Σόλαντερ, θεωρούν ότι εξυπνάδα είναι η ικανότητα να διαφοροποιούμε, να συνδυάζουμε και να αναλύουμε, να συγκρίνουμε και να αντιλαμβανόμαστε. Να προβλέπουμε τις συνέπειες μιας πράξης και να βρίσκουμε τον τρόπο να επιτύχουμε τον σκοπό μας. Αναφέρουν παραδείγματα, μεταξύ αυτών ένα με δελφίνια. Τα δελφίνια ανήκουν σε μια κατηγορία θηλαστικών που επίσημα πλέον η επιστημονική κοινότητα θεωρεί ότι ξεχωρίζει σε ευφυΐα και μάλιστα, μερικοί υποστηρίζουν ότι ίσως να είναι υψηλότερη του μέσου ανθρώπου τουλάχιστον. Ένα παράδειγμα είναι αυτό δύο δελφινιών που έπαιζαν με ένα χέλι. Το χέλι ξέφευγε και κρυβόταν σε μια τρύπα στον βυθό. Τότε, ένα από τα δελφίνια έπιανε με το στόμα ένα ψαράκι με φαρμακερό κεντρί, το έχωνε μέσα στη τρύπα και το χέλι πεταγόταν έξω. Το παιχνίδι συνεχίζονταν κι όποτε το χέλι προσπαθούσε να κρυφτεί, τα δελφίνια με έξυπνο τρόπο το έβγαζαν από την κρυψώνα του.

Το ζεύγος Γκάντις, θεωρεί πως αν εξαιρέσουμε την πιθανή μας επαφή με εξωγήινα όντα, οι πρώτες πολύπλοκες συζητήσεις με πλάσματα μη ανθρώπινα, θα είναι αυτές των δελφινιών. Τα δελφίνια έχουν μεγαλύτερο εγκεφαλικό φλοιό από τον δικό μας και τα γκρίζα εγκεφαλικά κύτταρα που μας προικίζουν με ευφυΐα, είναι πιο περίπλοκα στα δελφίνια απ’ ό,τι σε μας. Το αμερικανικό ναυτικό, προσπάθησε για χρόνια να αντιγράψει τις κολυμβητικές ικανότητες του δελφινιού, για να σχεδιάσει καλύτερα υποβρύχια.

Ο επικεφαλής της έρευνας, Δρ Λίλλυ, ανακάλυψε πως ο εγκέφαλος των δελφινιών δουλεύει με απίστευτη ταχύτητα σε σχέση με τον ανθρώπινο (δεκαέξι φορές πιο γρήγορα!).Σε πειράματα που έγιναν, η επικοινωνία των δελφινιών μπορούσε να γίνει ανάμεσα σε μεταλλικά διαχωριστικά, ή μέσω υποβρύχιων μικροφώνων, όπου ένα δελφίνι ήταν στον Ειρηνικό κι ένα άλλο στον Ατλαντικό Ωκεανό. Συνομιλούσαν λες και ήταν κοντά και μάλιστα το ένα περίμενε να τελειώσει ο συνομιλητής του πριν απαντήσει.

Πολλά πειράματα του Δρα Λίλλυ, απέδειξαν πως τα δελφίνια μιμούνται άψογα την ανθρώπινη ομιλία, ακόμη και το γέλιο. Για να το διαπιστώσει, έπρεπε να παίξει την μαγνητοφώνηση που τους έκανε, στο ένα τέταρτο της ταχύτητας. Τότε το δελφίνι επαναλάμβανε τους ήχους (λέξεις ή γέλια) σε ένα υψίτονο σφύριγμα. Ανέφερε μάλιστα, πως αν το δούμε αυτό, θα μας πιάσει δέος. Κάποτε πειραματίστηκε με ένα δελφίνι με ήχους βαλμένους σε ορισμένη σειρά. Το Δελφίνι απαντούσε με τη σωστή συλλαβή και στη σωστή σειρά για μια ακολουθία δέκα ήχων, κάτι εξαιρετικά δύσκολο ακόμη και για τον άνθρωπο. Καθώς η μητέρα-δελφίνι θηλάζει από 18-21 μήνες το μωρό της, ενδέχεται να του διδάσκει το σύνολο των γνώσεων και των μύθων των δελφινιών στο μεγάλο αυτό διάστημα. Υπάρχει η υπόθεση ότι ο «πολιτισμός των δελφινιών» μεταφέρει την ιστορία του προφορικά από γενιά σε γενιά, μη έχοντας γραπτό λόγο.

Οι ερευνητές Φιχτέλιους και Σόλαντερ αναφέρουν πως ενώ στα διάφορα θηλαστικά η ομιλία είναι αδύνατη, λόγω ενός ορίου κρίσιμου του εγκεφάλου, το δελφίνι υπερτερεί στον αριθμό νευρονίων και γαγγλίων του ανθρώπου, άρα είναι ανώτερό του. Απέδειξαν, πως παίρνει τόσες πληροφορίες με την όραση και την ακοή, όσες κι εμείς. Αλλά δεν διαφέρει ούτε στην έκφραση. Μεταχειρίζεται συχνότητα τεσσεράμισι φορές πιο ψηλή από τους ανθρώπους και αποθηκεύει το ίδιο περισσότερες πληροφορίες ανά μονάδα χρόνου, από εμάς. Η συνηθισμένη λέξη «ένστικτο» δεν ισχύει για όλα τα ζώα και δεν εξηγεί τις συνήθειές τους.

Για παράδειγμα, στον εξελιγμένο κόσμο των δελφινιών, η οικογένεια και η ομάδα, η συμπαράσταση και η αγάπη, παίζουν πρωταρχικό ρόλο. Αν τους επιτεθεί η φάλαινα-φονιάς, ένας από τα πιο επικίνδυνα πλάσματα του βυθού, άνω των 10 μέτρων, τα δελφίνια δεν σκορπίζουν τρομαγμένα. Ξεσπάνε σε στριγκά σφυρίγματα, αλλά δεν φεύγουν πανικοβλημένα, όπως θα συνέβαινε σε μία ομάδα ανθρώπων. Αντίθετα, προσπαθούν πρώτα να σώσουν τους πληγωμένους συντρόφους και τα παιδιά.

Ο Δρ Λίλλυ αναρωτιέται στο βιβλίο του «Ο άνθρωπος και το δελφίνι», τι θα συμβεί αν φθάσουμε κάποτε στην αμφίπλευρη επικοινωνία με το θηλαστικό αυτό. Κατά τη γνώμη του, θα αποτελέσει μεγάλο ηθικό, νομικό και κοινωνικό πρόβλημα. Θα πρέπει να τα στηρίξουμε σαν το ανθρώπινο είδος, να τους παρέχουμε προστασία νομική, ιατρική και ηθική. Αν δε, πάρουν μέρος στην εκπαίδευση, αυτό θα φέρει μία επανάσταση στο υπάρχον εκπαιδευτικό σύστημα.

Στο βιβλίο του «Ο ελέφαντας» ο συγγραφέας Τζ. Ουίλιαμς, αναφέρει μεταξύ άλλων την περίπτωση δύο ελεφάντων, που βούλωσαν τα κουδούνια που φορούσαν με λάσπη και στη συνέχεια πήγαν τη νύχτα κρυφά στη φυτεία με τις μπανάνες και κατάφεραν να κλέψουν ένα μεγάλο αριθμό από μπανάνες χωρίς να τους πάρουν είδηση!

Πειράματα πάνω στις ψυχικές δυνάμεις των ζώων, βρίσκουμε πολλά. Συχνά, αναφέρονται σε οικιακά ζώα ή ζώα φιλικά προς τον άνθρωπο, κι αυτό όχι γιατί έχουν «εξανθρωπιστεί» όπως έχω ακούσει να λένε (βλέπετε θέλουμε πάντα να είμαστε το επίκεντρο της Δημιουργίας!), αλλά γιατί, απλά, αυτά μπορούν να τα πλησιάσουν οι άνθρωποι και να τα εξετάσουν.

Στο βιβλίο «Ψυχικές Δυνάμεις των ζώων» του Μπιλ Σχουλ, υπάρχει μεταξύ άλλων, το παράδειγμα της σκυλίτσας Μίσσυ, του σκυλιού μέντιουμ. Αυτό το σκυλάκι εξετάστηκε από πολλούς ερευνητές, άλλοτε θετικούς κι άλλοτε αρνητικούς, αλλά η περίπτωσή της έχει καταγραφεί, σαν ιδιαίτερα εντυπωσιακή.

Ήταν ένα σκυλάκι από το Ντένβερ και η εφημερίδα «Ντέιλι Μαίηλ» του Λονδίνου, την αποκάλεσε ένα σύγχρονο προφήτη. Τα σχόλια πάνω στην Μίσσυ είναι πολλά, ωστόσο, επιγραμματικά θα αναφέρω πως είχε εξωαισθητήριες δυνάμεις και μάντευε τα χαρτιά της τράπουλας χωρίς κανένα λάθος, προέβλεπε πολλά μελλοντικά γεγονότα και λέγεται πως προέβλεψε την μέρα και ώρα του θανάτου της. Επειδή οι άνθρωποι που ασχολήθηκαν με την σκυλίτσα αυτή ήταν πολλοί κι οι αυτόπτες μάρτυρες πολυάριθμοι, η περίπτωση αυτή δεν αμφισβητείται. Η ιδιοφυΐα της την έκανε να προσθέτει και να αφαιρεί χωρίς να κάνει λάθος. Να λέει τον αριθμό των γραμμάτων του ονόματος ενός ανθρώπου που δεν γνώριζε, ή μιας λέξης που της ανέφεραν και μάλιστα σε πέντε διαφορετικές γλώσσες. Σε γιορτές μπορούσε να πει στους καλεσμένους πόσα κέρματα είχαν στη τσέπη τους, ακόμη κι αν οι ίδιοι δεν ήξεραν ακριβώς.

 

Το σκυλάκι είχε πολλές παθήσεις και κρίσεις επιληψίας, αλλά μεγάλη θέληση για ζωή. Αναφέρεται μια φορά που πήγε σε νοσοκομείο και ρώτησαν τον γιατρό σε πιο θάλαμο θα την πήγαιναν. Ο γιατρός δεν ήξερε, αλλά η Μίσσυ γάβγισε πέντε φορές. Πράγματι, την πήγα στο νούμερο πέντε. Μπορούσε να μαντέψει τον αύξοντα αριθμό ενός δολαρίου, την ημερομηνία γέννησης κάποιου ή τον αριθμό τηλεφώνου του. Το πιο εντυπωσιακό ήταν η πρώτη ουσιαστική πρόβλεψη που έκανε στις 15 Οκτωβρίου 1964, πριν τις εκλογές Προέδρου. Σε ένα κατάστημα που πήγε με την κυρία της, οι υπάλληλοι έπαιζαν μαζί της και την ρώτησαν πόσες βδομάδες και πόσες μέρες θέλουν ως τις εκλογές. Η Μίσσυ απάντησε. Τότε τη ρώτησαν ποιος θα βγει, αναφέροντας τα δύο υποψήφια άτομα. Η Μίσσυ γάβγισε για το πρώτο εξ αυτών. Αφού αντέστρεψαν τα ονόματα, η Μίσσυ γάβγισε για το δεύτερο.

 

Ένας μάρτυρας που παρευρισκόταν, εντυπωσιασμένος τηλεφώνησε στην εφημερίδα του. Η εφημερίδα έστειλε ρεπόρτερ και στις 8/11/64, η Μίσσυ είχε τη φωτογραφία της στην «Ρόκυ Μάουνταιν Νιους» με τη πρόβλεψή της. Αργότερα προέβλεψε την προεδρεία του Νίξον, την απογείωση του Τζέμινι 12, τον άνθρωπο στη Σελήνη, αποτελέσματα αγώνων, πολιτικά και άλλα γεγονότα. Προείπε την αποτυχία του ατομικού εργοστασίου που θα έκαναν στο Ντένβερ, την επιστροφή του στρατιωτικού Τάγματος του Κολοράντο από το Βιετ Ναμ. Μπορούσε να πει σε εγκυμονούσα αν θα έκανε αγόρι ή κορίτσι. Να βρει την ημερομηνία και τη θερμοκρασία της ημέρας.

 

Τα κατορθώματα της μικρής Μίσσυ ήταν πολλά, αλλά εντυπωσιακός είναι ακόμη κι ο θάνατός της. Λίγο πριν πεθάνει, γάβγιζε στην κυρία της, με τον αριθμό 8. Εκείνη δεν καταλάβαινε, την ρωτούσε αν ήξερε τι ώρα ήταν. Η Μίσσυ έλεγε την ώρα, αλλά στη συνέχεια γάβγιζε 8. Εκείνη την ημέρα, το επανέλαβε επτά φορές. Στις 8 το βράδυ, η Μίσσυ πνίγηκε τρώγοντας το φαγητό της. Ο εγκέφαλός της δόθηκε στη Κτηνιατρική Σχολή του Κολοράντο. Το σωματάκι της θάφτηκε στον κήπο του σπιτιού και τα λουλούδια στον τάφο της ήταν πάντα ανθισμένα, ακόμη και στη βαριά χειμωνιά, κάτω από 17 βαθμούς υπό το μηδέν. Ο τάφος της παρέμενε πράσινος όλο τον χρόνο.

Ίσως σκεφθεί κάποιος ότι αυτά είναι περιττά, ότι το να ασχολούμαστε με τα ζώα, ενώ υπάρχουν τόσα προβλήματα στη ανθρωπότητα, δεν είναι το πλέον σημαντικό. Η αλυσίδα της ζωής, όμως, είναι κάτι που δεν ξεκινά και σταματά στον εγωκεντρικό άνθρωπο. Η αλυσίδα αυτή μας συνδέει με κάτι δημιούργημα και όλα αυτά δίνουν και παίρνουν, συνυπάρχουν και οφείλουμε να τα σεβαστούμε για να συνυπάρξουν. Η αλληλεπίδραση κάθε πλάσματος κι η αναγνώριση κάθε μορφής ζωής είναι απαραίτητη. Ο σεβασμός προς όλη τη Δημιουργία, μπορεί να διασφαλίσει και το δικό μας το μέλλον.

 

Ας ξεφύγουμε, λοιπόν, από το καβούκι μας, κι ας δούμε πέρα από τον ακριβό μας εαυτό το μεγαλείο που υπάρχει!

Ορισμένες εταιρείες που κάνουν πειράματα σε ζώα:

Jeyes
Beiersdorf
Johnson & Johnson
L’Oreal
Lancome
Chanel
Lever
Fabergé
Christion Dior
L’Oreal/Nestlé
Clinique????
Miners Cosmetics
Colgate
Palmolive
PZ Cussons
Coty
Reckitt Benckiser
Ecover
Revlon
Estée Lauder
SC Johnson
FCUK
Unilever
Garnier
Virgin Vie
Givenchy
Yardley
GlaxoSmithKline
Yves Rocher
Helena Rubenstein
Yves Saint Laurent

ΠΗΓΗ: http://afipnisoy.blogspot.com