Του Αντώνη Πανούτσου
Κάτι ο Τατσόπουλος και ο Κολοκοτρώνης την προηγούμενη εβδομάδα, κάτι ο Μπουτάρης και η συνέντευξή του στο «Screw» αυτή και, παραφράζοντας τον Μάο Τσε Τουνγκ, χίλιες αχλαδιές κουνήθηκαν στην όμορφη χώρα μας. Αν στην περίπτωση του πρώτου η ιστορία ήταν η απόλυτη μούφα, αφού το ζήτημα με τον Κολοκοτρώνη και τον αρραβωνιαστικό του ήταν ένα comment στο Facebook, στην περίπτωση του δεύτερου έχουμε μια πιο σοβαρή ιστορία: έναν εκλεγμένο δήμαρχο στη δεύτερη πόλη της χώρας που παίρνει ξεκάθαρη θέση για τρία θέματα, τους gay γάμους, την υιοθεσία των παιδιών από gay ζευγάρια και τις gay παρελάσεις στους δρόμους της πόλης, προσεγγίζοντας θετικά και τα τρία.
Το θέμα των γάμων το βρίσκω γελοίο όσο τουλάχιστον χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος όρος. Για την ακρίβεια, ακόμα και ο όρος «πολιτικός γάμος» είναι γελοίος όσο και το «πολιτικό ευχέλαιο». Ο γάμος είναι θρησκευτικό μυστήριο. Αν πιστεύεις στη μεταφυσική, τη θρησκεία και τα μυστήρια, πας και παντρεύεσαι. Αν δεν πιστεύεις, πας σε έναν καλό συμβολαιογράφο και κάνεις συμβόλαιο που να εξασφαλίζει τις δύο πλευρές. Ολα τα υπόλοιπα είναι σαν τα γιαούρτια διαίτης. Γάμοι του 5% και του 2%, που λέγονται έτσι, μοιάζουν αλλά τελικά δεν είναι έτσι. Το θέμα της υιοθεσίας είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Στη σημερινή εποχή για κάποιους απροσδιόριστους λόγους είναι απίστευτα δύσκολο να υιοθετήσεις παιδί. Το αποτέλεσμα είναι το παράνομο εμπόριο παιδιών, με συνέπεια κάθε τόσο να ακούγεται στις ειδήσεις με αποτροπιασμό η είδηση «Συνελήφθη ζεύγος που πουλούσε βρέφος δύο μηνών». Οποτε το ακούω, αντί να νιώσω αποτροπιασμό, λυπάμαι το βρέφος που, αντί να βρεθεί σε μια οικογένεια η οποία πλήρωνε για να το έχει, θα πρέπει να βολευτεί με τους γονείς που το πούλαγαν ή σε κάποιο ίδρυμα. Εάν ένας, δύο ή τρεις άνθρωποι θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί, εξεταστούν και μοιάζουν ικανοί, μπράβο τους. Και στο επιχείρημα ότι δύο ομοφυλόφιλοι πιθανόν να κακοποιούν σεξουαλικά το παιδί η απάντηση είναι ότι μέχρι να ισοφαρίσουν τις κακοποιήσεις από πατέρες στις κόρες τους θα περάσουν χιλιάδες χρόνια.
Για το τρίτο, το gay parade στους δρόμους της πόλης, νομίζω ότι το θέμα είναι επιεικώς γελοίο. Πριν από 30-40 χρόνια οι gay παρελάσεις είχαν το νόημα της ελευθερίας της έκφρασης, έστω κι αν στην παρέλαση τα gay στοιχεία εμφανίζονταν υπερτονισμένα. Σήμερα στα μεσημεριανάδικα ο ένας στους τρεις την κουνάει την αχλαδιά. Οπότε ποιος ο λόγος; Να καταλάβουν και στις λαϊκές γειτονιές να δέχονται τη διαφορετικότητα. Θα είχε νόημα αν οι gay parades δεν γινόταν στην Αριστοτέλους αλλά σε γειτονιά με Ρωσοπόντιους ώστε να τους φέρουν σε επαφή με τη διαφορετικότητα. Αλλιώς το gay parade θα είναι «δείξε μου τα ρούχα σου να σου δείξω τα δικά μου».
Κάτι ο Τατσόπουλος και ο Κολοκοτρώνης την προηγούμενη εβδομάδα, κάτι ο Μπουτάρης και η συνέντευξή του στο «Screw» αυτή και, παραφράζοντας τον Μάο Τσε Τουνγκ, χίλιες αχλαδιές κουνήθηκαν στην όμορφη χώρα μας. Αν στην περίπτωση του πρώτου η ιστορία ήταν η απόλυτη μούφα, αφού το ζήτημα με τον Κολοκοτρώνη και τον αρραβωνιαστικό του ήταν ένα comment στο Facebook, στην περίπτωση του δεύτερου έχουμε μια πιο σοβαρή ιστορία: έναν εκλεγμένο δήμαρχο στη δεύτερη πόλη της χώρας που παίρνει ξεκάθαρη θέση για τρία θέματα, τους gay γάμους, την υιοθεσία των παιδιών από gay ζευγάρια και τις gay παρελάσεις στους δρόμους της πόλης, προσεγγίζοντας θετικά και τα τρία.
Το θέμα των γάμων το βρίσκω γελοίο όσο τουλάχιστον χρησιμοποιείται ο συγκεκριμένος όρος. Για την ακρίβεια, ακόμα και ο όρος «πολιτικός γάμος» είναι γελοίος όσο και το «πολιτικό ευχέλαιο». Ο γάμος είναι θρησκευτικό μυστήριο. Αν πιστεύεις στη μεταφυσική, τη θρησκεία και τα μυστήρια, πας και παντρεύεσαι. Αν δεν πιστεύεις, πας σε έναν καλό συμβολαιογράφο και κάνεις συμβόλαιο που να εξασφαλίζει τις δύο πλευρές. Ολα τα υπόλοιπα είναι σαν τα γιαούρτια διαίτης. Γάμοι του 5% και του 2%, που λέγονται έτσι, μοιάζουν αλλά τελικά δεν είναι έτσι. Το θέμα της υιοθεσίας είναι μια εντελώς διαφορετική υπόθεση. Στη σημερινή εποχή για κάποιους απροσδιόριστους λόγους είναι απίστευτα δύσκολο να υιοθετήσεις παιδί. Το αποτέλεσμα είναι το παράνομο εμπόριο παιδιών, με συνέπεια κάθε τόσο να ακούγεται στις ειδήσεις με αποτροπιασμό η είδηση «Συνελήφθη ζεύγος που πουλούσε βρέφος δύο μηνών». Οποτε το ακούω, αντί να νιώσω αποτροπιασμό, λυπάμαι το βρέφος που, αντί να βρεθεί σε μια οικογένεια η οποία πλήρωνε για να το έχει, θα πρέπει να βολευτεί με τους γονείς που το πούλαγαν ή σε κάποιο ίδρυμα. Εάν ένας, δύο ή τρεις άνθρωποι θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί, εξεταστούν και μοιάζουν ικανοί, μπράβο τους. Και στο επιχείρημα ότι δύο ομοφυλόφιλοι πιθανόν να κακοποιούν σεξουαλικά το παιδί η απάντηση είναι ότι μέχρι να ισοφαρίσουν τις κακοποιήσεις από πατέρες στις κόρες τους θα περάσουν χιλιάδες χρόνια.
Για το τρίτο, το gay parade στους δρόμους της πόλης, νομίζω ότι το θέμα είναι επιεικώς γελοίο. Πριν από 30-40 χρόνια οι gay παρελάσεις είχαν το νόημα της ελευθερίας της έκφρασης, έστω κι αν στην παρέλαση τα gay στοιχεία εμφανίζονταν υπερτονισμένα. Σήμερα στα μεσημεριανάδικα ο ένας στους τρεις την κουνάει την αχλαδιά. Οπότε ποιος ο λόγος; Να καταλάβουν και στις λαϊκές γειτονιές να δέχονται τη διαφορετικότητα. Θα είχε νόημα αν οι gay parades δεν γινόταν στην Αριστοτέλους αλλά σε γειτονιά με Ρωσοπόντιους ώστε να τους φέρουν σε επαφή με τη διαφορετικότητα. Αλλιώς το gay parade θα είναι «δείξε μου τα ρούχα σου να σου δείξω τα δικά μου».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου